Vroeger, toen je nog een kind was, had je dromen. Dromen van wat je graag zou willen doen, van wie je zou willen zijn, van wat je voor de wereld zou betekenen, welke sportwedstrijden je zou gaan winnen, die popster die je zou worden.

Grootse dromen, kleinere dromen, maar wel heel veel dromen. Want dat is wat een kind van nature doet. Dromen zonder beperkingen. Ook al denk je nu ‘ik had dat echt niet’, dan toch heb je ze gehad.

Tot het moment dat jouw brein het ging overnemen. En ging bedenken dat die dromen van jou onzin waren. Dat jouw dromen voor jou toch niet waren weggelegd. Net zo groot worden als Madonna? Dat lukt nooit. Zo goed voetballen als Ruud Gullit? Niet voor mij weggelegd.

En daarmee raakte je steeds verder verwijderd van jouw échte dromen.

Dromen die vanuit de puntjes van je tenen kwamen. Dromen die jouw hart bloot legden. Dromen die in jouw diepste ziel keken. Dromen die jóu weergeven.

Waar droomde jij als kind van? Om zangeres te worden? Maar nu zing je hooguit onder de douche? Misschien kun je jouw wens tot zingen eens gaan ontplooien. Meld je aan voor dat leuke 18+ koor. Ga eens kijken wat dat zingen met jou doet.

Ik droomde zelf van mijn eigen klasje. Ik als juf voor mijn eigen klasje. Maar daar heb ik nooit wat mee gedaan. Tot een jaar geleden en ik mijn eerste eigen ‘klasje’ bij elkaar heb verzameld voor het programma Jezelf in Balans. En toen ging die energie stromen en voelde ik weer hoe ik daar als meisje van droomde.

Hoe dichtbij jou dromen staat jouw leven? Of hoe ver staat jouw leven af van jouw dromen? Hoe dichter deze bij elkaar liggen, hoe meer plezier jij in het leven hebt. Je zult het leven als lichter ervaren, je ervaart flow in de dingen die je doet, je krijgt er energie van, je  staat steviger in je schoenen, je bent jezelf.

Ga eens terug naar vroeger. Toen jij dat kind was. Kruip in jezelf als kind en droom de dromen die je toen had. Wat zou er gebeuren als je eens die eerste stap zou nemen om die dromen te verwezenlijken?